Κρήτη τις γαῖ’ ἔστι μέσῳ ἐνὶ οἴνοπι πόντῳ,

καλὴ καὶ πίειρα, περίῤῥυτος.

(Οδύσσεια τ 172)

Marinaio

A vele bianche,

Ali aperte sul mare color vino,

ho sognato di essere uomo.

Il mare protestò.

Mi prese con se,

Tra le sue onde,

ridendo e cantando…

Mi portò a vedere le ossa dei marinai,

bianche e senza tempo,

e rideva, rideva il mare!

Di me e dei miei sogni, rideva...

Un vecchio cieco,

batte il bastone,

tre volte e chiede:

"Chi sei? "

Non lo so, vecchio!

Il sole è alto;

Tra il buio delle onde passano ombre;

Le ombre dei marinai,

Passano e aspettano, in silenzio;

Parla il vento, vicino, molto vicino,

vicino al mi cuore.

Anche i morti sono andati via,

in Silenzio.

gsd

 CANTO ALLA LUCE

A  Ischia di Castro,

il Gallo canta.

Al di là del Rio profondo,

al di là del Rio verde,

al di là del Rio mormorante,

alla luce rosata dell'alba,

Canta il Gallo, ancora.

Canta forte e chiaro, all'alba,

i suoi fratelli rispondono,

in coro, canto e controcanto.

Sveglia gente, in piedi, sveglia!

Il Gallo canta.

E' l'ora di andare,

è l'ora di partire,

è l'ora di far l'amor!

Voci umane, confuse,

passi cadenzati,

di giovani,

di anziani,

di vecchi.

Scricchiolio di porte, esitante,

lento e discreto!

Anche gli amanti vanno via.

Anche i sogni scappano via,

lungo la stretta Via fuggiti, sono,

oramai la luce, forte è.

La luce forte fa paura, ai sogni.

S'è desta la Vita.

A Ischia di Castro, rosata è l'alba.

Sveglia gente, in piedi, sveglia!

Canta il Gallo.

A Ischia di Castro,

ancora,  canta  il Gallo.

 

ΤΑ ΑΧΝΆΡΙΑ ΜΑΣ
Στους δρόμους της ζωής,
τ'αχνάρια του Καιρού, απομένουν,
πολλά και αμέτρητα.
Ηρώων Αγάλματα, πολλά!
Γραμμένα Μάρμαρα, πολλά!
προσδοκίες μελλοντικές, πολλές,
και όρκους, αιώνιας πίστης, πολλούς!
Και στης Κυρίας, με το μικρό σκυλάκι,
το πρόσωπο, τα χείλια, και τα βλέφαρα,
τ' αχνάρια του Καιρού, αμέτρητα,
τα βλέπω.
Και στου Κυρίου το πρόσωπο,
με τ' άγρια άσπρα γένια,
και τα βαμμένα τα μαλλιά,
τ' αχνάρια του Καιρού, αμέτρητα,
τα βλέπω.
Στο εικονοστάσι του σπιτιού, παλιό,
καντήλια και κεριά, είναι αναμμένα,
μυρίζουν λάδι και κερί,
της κάμαρας την μοναξιά.
Το φως τους,  το λιγοστό παίζει,
παίζει με τις εικόνες των αγίων,
παίζει με τις παλιές φωτογραφίες,
παίζει με τις παλιές μου, θύμησες.
Βοηθά ο Καιρός, τα περπατήματα,
στου ξεχασμένους δρόμους, τούς παλιούς.
Γύροι, περάσματα και μονοπάτια,παλιά,
βοηθούν τον ξεχασμό.
Σβήνουν σιγά, σιγά,
και τα κεριά και τα καντήλια.
Και οι προσευχές, λίγες και αυτές!
Κάπου μακριά , ο αέρας,
ένα παράθυρο χτυπά .Τώρα, μόνο σιωπή!
Μόνες, μοναχές, και πάλι μένουν,
οι σκιές και η σιωπή και η μοναξιά.
Δεν τρέχουν άλλο, ούτε τα δάκρυα ,
εστέρεψαν!

 Η ΜΙΝΩΊΤΙΣΣΑ  ΜΟΥ

Περάσανε τα χρόνια, πολλά,

εγγράψανε ιστορίες , οι καιροί,

μα δεν σε ξέχασα.

Στην καρδιά μου σ' έχω, φυλαχτό.

Και σε κρατώ, σφιχτά δεμένη.

Με Χρυσές κλωστές και Ξόμπλια,

κόκκινα και χρωματιστά,

δεμένη σέχω

Κουρασμένος, γυρίζω πίσω, πάντα,

να σε ξαναδώ και να σε συναντήσω.

Στα μονοπάτια τα παλιά,

και ερημωμένα νάνε, δεν πειράζει

g.s.d.

I Misteri del nostro Mondo

  L'occhio del deserto, Mauritania. E' un esempio delle infinite cose che ancora non siamo in grado di capire e di conoscere.

E' necessario trovare un modo per usare meglio anche il deserto. Penso che sia possibile.

Magari creando delle oasi artificiali, utilizzando l'energia solare e creando architetture con l'uso della sabbia solidificata.

Le fotografie sono del Google Earth 

Alla prossima

Η ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ`

Στη Παναγιά, στο εικονοστάσι,

με δάκρυα, το πάτωμα να βρέξεις,

τα δένδρα να ποτίσεις, με δάκρυα.

Λιβάνι ανατολίτικο καλό,

στο θυμιατό να βάλεις,

με μυρωδιές και σκέψεις,

της εκκλησιάς η σιωπή ν`ανθίσει.

Άναψε πάλι τα καντήλια,

βάλε και λάδι, βάλε και φως στη νύχτα,

γονάτισε, όπως παλιά οι κουρασμένοι κάναν,

και με το νου σου μέτρησε τους δρόμους,

τους δρόμους και τους κόπους

και το αίμα των ανθρώπων.

Άφησε την καρδιά σου να χτυπά,

Ελεύθερη, σαν τα πουλιά πού ψάχνουν και χάνονται.

Ψάχνοντας να βρουν τού ουρανού την άκρα,

και της ζωής τα σύνορα και το ουράνιο τόξο,

πέρα απ` τον ορίζοντα, τον μακρινό.

γ.σ.δ. 4`17

SENZA TITOLO ( ma pensando a San Giorgio)

Il Cavaliere apri la porta,
vecchia, di vecchio legno,
entro nella chiesa, di calce bianca,
dentro e fuori.
Stanco, molto stanco.
Profumi d’incenso e cera d’api e basilico,
nell’aria.
Camminò, lentamente, fino all'iconostasi.
Qualche passo, piccola era la chiesa.
Fuori, la voce del mare parlava.
Anche il vento parlava, tra gli alberi,
la sua voce, raccontava vecchie storie,
storie di uomini e di marinai.
Il resto era silenzio.
Solo il sole rideva.
Il Cavaliere si inginocchiò, lentamente,
posò la sua amata spada di fianco,
sul pavimento di pietra.
Le luci delle candele giocavano con l’acciaio.
Cristo lo guardava, severo, dall’alto.
San Giorgio uccideva il drago !
La fanciulla era ancora incatenata sulla roccia.
Il Cavaliere piegò la testa, lentamente,
lacrime scendevano dal suo viso,
bagnavano l’acciaio e le pietre.
Rimase in silenzio, in ginocchio, a lungo.
Forse pregava.
Chinò la testa di più.
Cristo lo guardava, severo.
San Giorgio uccideva il drago !
La voce del mare e del vento,
nutriva l’aria, di silenzio.

γσδ/18

Γεια τούς φίλους μου τους Έλληνες, λίγες διαφορετικές σκέψεις, πιο κοντά στη καρδιά και την περιπέτεια της ζωής, της ζωής εμάς των Ελλήνων

ΤΟ ΕΞΩΚΛΉΣΙ
Στη Παναγιά, στο εικονοστάσι,
Με δάκρυα, το πάτωμα να βρέξεις,
Τα δένδρα να ποτίσεις, με δάκρυα.
Λιβάνι ανατολίτικο, καλό,
στο θυμιατό να βάλεις,
με μυρωδιές και σκέψεις,
της εκκλησιάς η σιωπή ν`ανθίσει.
Σταυρό, Κερί. Λιβάνι και Βασιλικό.
Στις εικόνες βάλε.
Ύστερα φύγε, φύγε μακριά.
Βουνά και θάλασσες και ποταμούς,
Άφησε πίσω σου.
Μετάλαβε σε ξένους τόπους, αν θες.
Στα μονοπάτια και τους δρόμους σου,
Πάντα το Εξωκλήσι να θυμάσαι.
Και την επιστροφή μην βγάζεις απτό νου σου.
Ίσως, αν είσαι τυχερός, θα ξαναρθείς,
Πάλι ν΄ανάψεις τα καντήλια τα παλιά.
Σε περιμένουν

PERSEFONE

Ho visto,
ho visto correre il vento, forte
Piegava l’erba verde, docile alle sue carezze.
Benediceva il mondo spargendo petali,
petali di colori stupendi e unici,
petali strappati dagli alberi in fiore.
Il sole, nella sua perenne liturgia,
seminava oro e argento e luce.
Il suo carro splendente incendiava l’azzurro del cielo.
Dio Apollo celebrava la vita, ogni giorno, dall'alba,
l’alba rosata, fino all’oceano blu e la notte.
Ho visto,
ho visto il vento scorrere attraverso i suoi capelli.
Si piegavano e si rialzavano, cantavano!
Il sole, con le sue ombre, giocava con loro.
Ho visto,
ho visto mia madre benedire, il mondo intero,
Ho visto,
ho visto spargere l’acqua benedetta sugli alberi in fiore.
Ebbrezza, senza vino rosso,
euforia, fatta di luce e di vento.
Danzano i figli della terra alla musica di Eolo,
Persefone è tornata, cantano!
Ha lasciato lo sposo con le anime dei morti, solo.
E’ tornata dalla madre Demetra,
ha fatto rifiorire la terra di speranza,
ha fatto risalire la vita dagli inferi neri,
ha fatto ritornare sorriso e calore nelle anime.
I semi di melograno hanno fatto radici, nel suo ventre.
Sono fermo, immobile, immerso nel mondo sconosciuto,
il mio mondo, me stesso e l’anima mia,
il vento mi parla e canta canzoni antiche.
Ora ho un calice di vino rosso in mano e penso.
Penso a tutti gli amici che non possono bere più,
agli amici ritornati terra e polvere,
ritornati alberi e uccelli, nei mie sogni.
Penso a loro e verso qualche goccia di vino,
sulla nuda terra, per le loro anime perse.
Le loro labbra assettate di vita, ringraziano!
Un refolo di vento improvviso mi copre di petali,
l’albero fiorito e le anime degli amici ringraziano.
Il mio calice di vino rosso ora è increspato di petali,
è vivo, scintilla di luce trasparente dipinta di rosso.
Lo porto alle labbra e bevo,
Bevo agli infiniti cerchi della vita,
Bevo al viaggio nell'eternità.

La nave con i sogni

Το καράβι με τα όνειρα  .(la nave con i sogni)

Καπετάνιε, τα όνειρα τα φόρτωσες;
Τρέχει ο καιρός, τρέχει πιο γρήγορα από μας.
Καπετάνιε, να φύγομε, γρήγορα, τώρα!
Φεύγει ο καιρός.
Περιμένει ο ορίζοντας, μας περιμένει.
Σήκωσε τα πανιά, να φύγομε,
Τ'άσπρα πανιά, τα όμορφα, τα καλοξομπλιασμένα,
Με τα μεγάλα τα πουλιά και τις γοργόνες,
Με τα δελφίνια και τα νησιά τα εξωτικά!
Καπετάνιε, στον αέρα τα πανιά!
Σήκωσε τα πανιά, να φύγομε.
Τα όνειρα δεν περιμένουν, είναι σαν τα πουλιά.
Βγήκαμε από το λιμάνι, το καλό και απάνεμο?
Κύματα, και φουρτούνες όμορφες, μας περιμένουν,
Και θάλασσες πλατιές και άγνωστοι τόποι.
Καπετάνιε, πολλά τα λόγια.
Τα όνειρα είναι ακριβά, με μάλαμα φτιαγμένα,
Και ασήμι και πέτρες ακριβές.
Σε ξένους τόπους εμπόριο καλό θα κάμουμε.
Τα όνειρα, πάντα μεγάλη αξία έχουν, Καπετάνιε!
Θα πάμε μακριά, πολύ μακριά, σε ξένους τόπους.
Πολιτείες μεγάλες και παλιές θα βρούμε,
Πολλά θα μάθουμε και μυρωδιές πολλές θα ζήσουμε,
Με χρώματα και αρώματα εξωτικά και ξένα.
Όταν γυρίσουμε, μετά από καιρό και χρόνια,
Και αν τα κατάρτια μας είναι σπασμένα,
Δεν πειράζει, η ώρα η καλή.
Και αν τα πανιά μας, σκισμένα παίζουν στον αέρα,
Δεν πειράζει, η ώρα η καλή.
Και αν κανείς δεν θα μας περιμένει, στο λιμάνι,
δεν πειράζει, η ώρα η καλή.
Δεν πειράζει, Καπετάνιε, η ώρα η καλή.

γ.σ.δ