Η ΜΙΝΩΊΤΙΣΣΑ  ΜΟΥ

Περάσανε τα χρόνια, πολλά,

εγγράψανε ιστορίες , οι καιροί,

μα δεν σε ξέχασα.

Στην καρδιά μου σ' έχω, φυλαχτό.

Και σε κρατώ, σφιχτά δεμένη.

Με Χρυσές κλωστές και Ξόμπλια,

κόκκινα και χρωματιστά,

δεμένη σέχω

Κουρασμένος, γυρίζω πίσω, πάντα,

να σε ξαναδώ και να σε συναντήσω.

Στα μονοπάτια τα παλιά,

και ερημωμένα νάνε, δεν πειράζει

g.s.d.