Η ΩΡΑΙΑ ΕΛΕΝΗ

 

Ελένη, Ελένη, γιατί κλαις;

Δεν σου αρέσουν τα χρώματα;

Δεν σου αρέσει το ηλιοβασίλεμα;

Όμορφα κόκκινα χρώματα είναι!

Χρώματα της Φωτιάς,

Χρώματα του Αίματος,

Χρώματα της Αγάπης.

Ανόητε, ξυπόλυτε διαβάτη!

Δεν είναι  ηλιοβασίλεμα.

Το Ίλιοv καίγεται, αίματα εἰναι

Ψυχές μες τους καπνούς χαροκοπούν!

Ελένη, Ελένη γιατί κλαις;

Ρώτησε τον καθρέπτη σου!

Ρώτησε τα όμορφα σου μάτια!

Ρώτησε τους προδομένους σου έρωτες!

Ελένη, Ελένη, γατί κλαις;

Ήθελες να γίνεις αιώνια, τα κατάφερες!

Δεν είναι δόξα η δική σου;

Έχασες και ξέχασες τον δρόμο σου.

Τα σταυροδρόμια δεν πάνε πουθενά!

Δεν ήσουνα Θεά,

Δεν ήσουνα ποιήτρια,

Ούτε του Οδυσσέα κόρη!

Ελένη, Ελένη, γιατί κλαις;

Χαμένα τα δάκρυα σου,

Χαμένα τα βήματα σου!

Είναι αργά Ελένη, πολύ αργά.

Η επιστροφή αδύνατη,

τα καράβια σου χωρίς πανιά.

Ξέχασες τον ορίζοντα της ζωή σου,

Ξέχασες τα μονοπάτια της Θάλασσας!

Ελένη, Ελένη, γιατί κλαις;

μην πιστεύεις αυτά που τραγουδούν,

στα παλιά ανάκτορα των νικητών,

πίνοντας  κόκκινο γλυκό κρασί, οι Αοιδοί!

Κανένας δεν πολέμησε για τα μάτια σου,

κανένας δεν ἐδωσε το αίμα του για το κορμί σου.

Κανένας δεν πέρασε τον Αχέροντα για εσένα.

Σκοτώθηκαν για τα ψηλά της Τροίας τα Τείχη

Της Τροίας τα τείχη Ελένη, όχι για σένα!

γ.σ.δ.

 

Περιμένοντας τον Οδυσσέα!

Τώρα και χρόνια και πολύ καιρό,
εδώ, στα ψηλά τα βράχια, στο γκρεμό,
πάνω από την βαθιά τη θάλασσα,
ξυπόλυτος και σιωπηλός κάθομαι.
Kάθομαι και περιμένω.
Κοιτάζω μακριά, πέρα απ' τον ορίζοντα,
μετρώ τις μέρες και τις νύχτες, ασταμάτητα.
Δεν έχω άλλο ρολόι, μόνο τα κύματα.
Τα πουλιά και οι γλάροι μου μιλούν,
μου φωνάζουν δυνατά, δεν θέλουν να κοιμηθώ!
Mου λένε λόγια παλιά και τραγούδια ξεχασμένα.
Άγνωστες γλώσσες, δεν καταλαβαίνω.
Kάθομαι και περιμένω.
Έχω και ένα αδιάβαστο παλιό βιβλίο,
δίπλα μου, σε' ένα καλοπλεγμένο καλάθι,
μαζί με αμύγδαλα, καρύδια και χαρούπια.
Στη μέση ένα πήλινο μπουκάλι, ρακί γεμάτο.
Kάθομαι και περιμένω
Φοβούμαι ν'ἀνοίξω το βιβλίο το παλιό.
Μου είπαν ότι έχει μέσα πολλά γραμμένα,
δεν όχι μόνο προσευχές!
Έχει γραμμένες τις μεγάλες προφητείες,
και τις αλήθειες της ζωής...
Μου είπαν ότι το έχει γράψει ένας γέρος,
κρυμμένος στην αιώνια σιωπή του,
σε μια σπηλιά γεμάτη άγνωστες σκιές.
Γραμμένο μόνο τις νύχτες και τις χαραυγές, λένε.
Kάθομαι και περιμένω.
Κοιτάζω μακριά και περιμένω.
Δεν θέλω άλλα όνειρα, τον Οδυσσέα περιμένω.
Να μάθω τις αλήθειες περιμένω!
Τις αλήθειες τις περιπέτειας!
Τις αλήθειες της ζωής!
Τις αλήθειες του θανάτου!
Του ταξιδιού τους δρόμους, τους κρυφούς!
Μόνο ένα φτερό του καρχαρία, είδα μια φορά,
πέρασε κοντά, έκαμε λίγους κύκλους και έφυγε.
Πέρασαν και κάποια σαπιοκάραβα,
με τα πολύχρωμα πανιά, μπαλώματα γεμάτα!
Πειρατικά, φορτωμένα με λήθης παπαρούνες,
για άλλα λιμάνια, πέρα από γνωστούς ορίζοντες.
Εγώ κάθομαι εδώ στα άγρια βράχια, πάνω από την θάλασσα.
Τον Οδυσσέα, κάθομαι και περιμένω.

g.s.d.