Η ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ`

Στη Παναγιά, στο εικονοστάσι,

με δάκρυα, το πάτωμα να βρέξεις,

τα δένδρα να ποτίσεις, με δάκρυα.

Λιβάνι ανατολίτικο καλό,

στο θυμιατό να βάλεις,

με μυρωδιές και σκέψεις,

της εκκλησιάς η σιωπή ν`ανθίσει.

Άναψε πάλι τα καντήλια,

βάλε και λάδι, βάλε και φως στη νύχτα,

γονάτισε, όπως παλιά οι κουρασμένοι κάναν,

και με το νου σου μέτρησε τους δρόμους,

τους δρόμους και τους κόπους

και το αίμα των ανθρώπων.

Άφησε την καρδιά σου να χτυπά,

Ελεύθερη, σαν τα πουλιά πού ψάχνουν και χάνονται.

Ψάχνοντας να βρουν τού ουρανού την άκρα,

και της ζωής τα σύνορα και το ουράνιο τόξο,

πέρα απ` τον ορίζοντα, τον μακρινό.

γ.σ.δ. 4`17