ΤΑ ΑΧΝΆΡΙΑ ΜΑΣ
Στους δρόμους της ζωής,
τ'αχνάρια του Καιρού, απομένουν,
πολλά και αμέτρητα.
Ηρώων Αγάλματα, πολλά!
Γραμμένα Μάρμαρα, πολλά!
προσδοκίες μελλοντικές, πολλές,
και όρκους, αιώνιας πίστης, πολλούς!
Και στης Κυρίας, με το μικρό σκυλάκι,
το πρόσωπο, τα χείλια, και τα βλέφαρα,
τ' αχνάρια του Καιρού, αμέτρητα,
τα βλέπω.
Και στου Κυρίου το πρόσωπο,
με τ' άγρια άσπρα γένια,
και τα βαμμένα τα μαλλιά,
τ' αχνάρια του Καιρού, αμέτρητα,
τα βλέπω.
Στο εικονοστάσι του σπιτιού, παλιό,
καντήλια και κεριά, είναι αναμμένα,
μυρίζουν λάδι και κερί,
της κάμαρας την μοναξιά.
Το φως τους,  το λιγοστό παίζει,
παίζει με τις εικόνες των αγίων,
παίζει με τις παλιές φωτογραφίες,
παίζει με τις παλιές μου, θύμησες.
Βοηθά ο Καιρός, τα περπατήματα,
στου ξεχασμένους δρόμους, τούς παλιούς.
Γύροι, περάσματα και μονοπάτια,παλιά,
βοηθούν τον ξεχασμό.
Σβήνουν σιγά, σιγά,
και τα κεριά και τα καντήλια.
Και οι προσευχές, λίγες και αυτές!
Κάπου μακριά , ο αέρας,
ένα παράθυρο χτυπά .Τώρα, μόνο σιωπή!
Μόνες, μοναχές, και πάλι μένουν,
οι σκιές και η σιωπή και η μοναξιά.
Δεν τρέχουν άλλο, ούτε τα δάκρυα ,
εστέρεψαν!