SENZA TITOLO ( ma pensando a San Giorgio)

Il Cavaliere apri la porta,
vecchia, di vecchio legno,
entro nella chiesa, di calce bianca,
dentro e fuori.
Stanco, molto stanco.
Profumi d’incenso e cera d’api e basilico,
nell’aria.
Camminò, lentamente, fino all'iconostasi.
Qualche passo, piccola era la chiesa.
Fuori, la voce del mare parlava.
Anche il vento parlava, tra gli alberi,
la sua voce, raccontava vecchie storie,
storie di uomini e di marinai.
Il resto era silenzio.
Solo il sole rideva.
Il Cavaliere si inginocchiò, lentamente,
posò la sua amata spada di fianco,
sul pavimento di pietra.
Le luci delle candele giocavano con l’acciaio.
Cristo lo guardava, severo, dall’alto.
San Giorgio uccideva il drago !
La fanciulla era ancora incatenata sulla roccia.
Il Cavaliere piegò la testa, lentamente,
lacrime scendevano dal suo viso,
bagnavano l’acciaio e le pietre.
Rimase in silenzio, in ginocchio, a lungo.
Forse pregava.
Chinò la testa di più.
Cristo lo guardava, severo.
San Giorgio uccideva il drago !
La voce del mare e del vento,
nutriva l’aria, di silenzio.

γσδ/18

Γεια τούς φίλους μου τους Έλληνες, λίγες διαφορετικές σκέψεις, πιο κοντά στη καρδιά και την περιπέτεια της ζωής, της ζωής εμάς των Ελλήνων

ΤΟ ΕΞΩΚΛΉΣΙ
Στη Παναγιά, στο εικονοστάσι,
Με δάκρυα, το πάτωμα να βρέξεις,
Τα δένδρα να ποτίσεις, με δάκρυα.
Λιβάνι ανατολίτικο, καλό,
στο θυμιατό να βάλεις,
με μυρωδιές και σκέψεις,
της εκκλησιάς η σιωπή ν`ανθίσει.
Σταυρό, Κερί. Λιβάνι και Βασιλικό.
Στις εικόνες βάλε.
Ύστερα φύγε, φύγε μακριά.
Βουνά και θάλασσες και ποταμούς,
Άφησε πίσω σου.
Μετάλαβε σε ξένους τόπους, αν θες.
Στα μονοπάτια και τους δρόμους σου,
Πάντα το Εξωκλήσι να θυμάσαι.
Και την επιστροφή μην βγάζεις απτό νου σου.
Ίσως, αν είσαι τυχερός, θα ξαναρθείς,
Πάλι ν΄ανάψεις τα καντήλια τα παλιά.
Σε περιμένουν