ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΣ
Βαθύς ο Στοχασμός,
τα λόγια ακριβά και λίγα!
Πώς να σου γράψω μήνυμα;
Πώς να σου γράψω λόγια;
Πώς να σου πλέξω χρώματα και αρώματα μαζί;
Κλωστές παλιές και η τέχνη ξεχασμένη!
Παιγνίδια πάλι με το Νου, ο εχθρός μου,
με της βροχής τα δάκρυα, παλάτια χτίζει, πάλι.
Όνειρα πυρπολημένα, απ΄ τον καιρό,
και μονοπάτια άγραφα και αόριστα,
χωρίς αρχή και τέλος, μόνο ανήφορος.
Ξέχασα τους παλιούς τους δρόμους,
ξεπέρασα τα σύνορα του ορίζοντα!
Ψάχνω ακόμη ένα μικρό κ΄ απάνεμο λιμάνι,
Πέτρινο σπίτι, μικρό, με κήπο και πηγάδι,

και με με γλυκό νερό, αν βρεθεί.

Ψάχνω για γνώριμες φωνές, έστω και κουρασμένες,
ψάχνω χαμόγελο στα πρόσωπα τα γνώριμα.
Ψάχνω και πάντα ελπίζω, ίσως, να τα συναντήσω.
Να τα ξαναβρώ, πέρα από τον άλλο ορίζοντα...
Πρέπει ν΄ ανθίσουν τα φυτεμένα δένδρα,
πρέπει να μεγαλώσουν να κάμουν ίσκιους,
μεγάλους ίσκιους, να ξεκουράζομαι!
Μαζί με τα πουλιά και εγώ και οι διαβάτες,
οι κουρασμένοι, οι περαστικοί, οι ξυπόλυτοι, οι ξεχασμένοι...
Όλοι οι άλλη, χωρίς ονόματα και πανοπλίες ,
Oι Εργάτες του ατέλειωτου δρόμου της Ζωής !