Ο Γέρος, (και η σιωπή έχει αναμνήσεις)

 

Φωθιά στη παραθιά,

και ο Γέρος στη ξύλινη καθέγλα,

κάθεται και θυμάται, τα παλιά.

Τα νιάτα του,

τα γλέντια του,

του έρωτα τα χάδια.

Τα κάρβουνα σαλέβγει,

και τη φωθιά ρωτά, θέλει να μάθει.

Τα μυστικά του κόσμου,

τους κύκλους της ζωής,

του ήλιου τα καμώματα,

του ανέμου τα γυρίσματα...

Σιγοκοιμάται και ταξιδεύει ο Γέρος.

Τις θύμισες περνά στο κομπολόι,

μια, μια, σαν χάντρες κόκκινες,

σαν τις φουρτούνες της ζωής,

σαν το χορό της νύφης...

Σιγοκοιμάται και παίζει με τα κάρβουνα.

Του απαντά η φωθιά,

του δείχνει δρόμους άγνωρους,

θάλασσες και μονοπάτια,

λιμάνια ανεμόδερτα,

μπαχαρικά στον ήλιο να στεγνώνουν...

Και μυρωδιές και αρώματα!

Σιγοκοιμάται και ταξιδεύει ο Γέρος.

Οι φλόγες της φωθιάς τα μυστικά του λένε.

Σε άλλη γλώσσα, δυστυχώς,

άγνωστη και κλεμμένη.

Σιγοκοιμάται ο Γέρος, και θυμάται.

Παίζει με της φωθιάς τα κάρβουνα,

ακούει τις φλόγες και ταξιδεύει, πάλι!

g.s.d.

 

ΥΓ:  ''Ο Γέρος ακούει τις φλόγες και σε κάθε σπίθα σου δείχνει έναν κόσμο που δεν μπορεί να ξεχαστεί. Ακόμα και η σιωπή έχει αναμνήσεις''