ὕβρις γὰρ ἐξανθοῦσ’ ἐκάρπωσε στάχυν ἂτης...
(Αισχύλος, Πέρσαι, 821-822)

Ερείπια είναι, τώρα, οι Αρχαίοι Ναοί!
Ούτε λιβάνι, ούτε προσευχές,
Ούτε αναστεναγμούς αρρώστων και παθόντων...
Κυβερνούν τώρα, σήμερα και αύριο,
μόνο αέρινα τραγούδια και η σιωπή!
Αέρας περνά μέσα από τις παλιές κολόνες,
τραγουδά και κλαίει, γιατί θυμάται,
Αρχαίους ύμνους και ρυθμούς Θεών!
Ο Γέρος με τα χιονισμένα κάτασπρα μαλλιά,
γελά ασταμάτητα ψάχνοντας με τα μάτια...
Κάθεται εκεί στα παλιά τα σκαλοπάτια,
τα μαρμάρινα, καλοφτιαγμένα σκαλοπάτια ,
για τους Θεούς me άσπρα μάρμαρα λαξευμένα,
και γελά, γελά και χαμογελά χωρίς δάκρυα...
'' Νομίζεται ακόμη ότι οι Θεοί είναι το πρόβλημα;
Παιδιά σας είναι οι Θεοί, όλοι οι Θεοί!
Τους μεγαλώνετε με μέλι και με γάλα,
ύστερα τους πετάτε στα βαθιά πηγάδια.
Κάνετε καινούργιους, ατέλειωτα, κάθε στιγμή,
Και πάλι από την αρχή, αιώνια τώρα!''
Είδα σειρές προσκυνητές,
εδώ, στους παλιούς Θεούς να έρχονται,
βοήθειες και προστασίες, να ζητούνε!
Πάντα τα χέρια τους γεμάτα ,
βουνά και θάλασσες θα γέμιζαν,
με προσφορές , με προσευχές με υποσχέσεις !
Τώρα πάλι από την αρχή.
Λιβάνι, προσευχές και υποσχέσεις!
Γελά ο Γέρος με τα μαλλιά τα χιονισμένα,
Τα αγάλματα και οι εικόνες των Θεών,
μόνο αναμονή και σιωπή,
ούτε άλλο αίμα, ούτε άλλα δάκρυα,
Προσφέρουν σήμερα!
γ.σ.δ.